★radik/o

1 🍁 (pp vaskulplantoj) Vegeta organo, malsupren kreskanta k maldikiĝanta, ĝenerale subtera, kiu fiksas la planton en la tero k sorbas akvon k solvitajn mineralajn nutraĵojn: adventiva, aera, pivoteca (= pivotradiko), tubera radiko; unuavica aŭ ĉefa radiko; duavica, pluravica radiko; 🌾 radikpropra (pp arbo ne greftita, sed kreskanta el propraj radikoj); arbo plantita ĉe akvo k etendanta siajn radikojn al torento ^X; ŝi elfosis malsupre ĉirkaŭ la radikoj de la floroj k eltiris ilin ^Z; la arbo elŝiriĝis kune kun la radikoj ^Z; duone elteriĝintaj radikoj de kverko ^Z; jam la hakilo kuŝas ĉe la radiko de la arbo ^N; (f) branĉo elkreskos el ĝiaj (de Jiŝajo) radikoj ^X; la radiko de virtuloj ne ŝanceliĝos ^X. ☞ rizomo, tubero, kufo 3b, sorboharo.

2 ❤ Tiu parto de organo, per kiu ĝi estas fiksita en alia: radikoj de dento, de ungoj, de haroj; nazradiko, manradiko.

3 Λ Leksika morfemo, de kiu diversaj vortoj formiĝas per aldono de afiksoj, fonema ŝanĝo aŭ alia procedo: la radikoj de la semidaj lingvoj konsistas plej ofte el tri konsonantoj; en E., por formi vortojn kunmetitajn, oni prenas ordinare la purajn radikojn ^Z. ☞ radikalo.

4 Ⓚ Senŝanĝa parto de molekulo, kontraste kun ŝanĝebla kemia grupo; aranĝo de atomoj rigardata kiel tuto en la formulo de molekulo: ekz. metilo, fenilo. ☞ radikalo ②.

5 ∆ Nombro, kies kvadrato estas donita nombro: la radikoj de 4 estas ± 2 (√4 = ± 2); radiksigno. Sin. kvadrata radiko.

6 (pp polinomo) Nulejo.

7 𝅘𝅥𝅰 Baza noto de akordo.

8 (f) Esenca fundamento, kiu naskas konsekvencojn: detrui la malbonon ĉe ĝia radiko; provi ekstermi la radikon de la milito. ☞ ĝermo, fonto, kaŭzo.