★trunk/o

1 🍁 La plej dika, aera, porta parto de arbo, ligna k ĝenerale stara, sub kiu kreskas radikoj, k el kiu kreskas branĉoj: sekcaĵo de trunko montras de ekstere internen: ŝelon, floemon, alburnon, kernlignon; ĉe la bazo de la trunkoj oni vane serĉus junajn kreskaĵojn ^B; ŝiaj larmoj falis sur la trunkon de la alno ^Z; hedero grimpis sur la trunko de la kverko; ŝi malleviĝis laŭ la trunko ^Z. ☞ stipo, ŝtipo, tigo.

2 ❤ Parto de homa aŭ besta korpo, rigardata aparte de la kapo k de la membroj. ☞ busto, torso.

3 ❤ La ĉefa parto de arterio, vejno, nervo ks, de kiu disiĝas pluraj branĉoj: brakocefala trunko (truncus brachyocephalicus); trunko de la atrioventrikla fasko.

4 ∆ Malsupra parto de solido, kies supro estas detranĉita laŭ ebeno: trunko de piramido, de konuso.

5 ⚓ Tiu ĉefa centra parto de ankro, kiu finiĝas per la ŝpatkruco k portas la ŝtokon. ☞ korpo, fusto.