PIV 2026 · Artikolo 16091
★trunko
Derivaĵoj en la artikolo 11
★ trunko
1 BOTA tiu plej dika parto de arbo, kiu elstaras el la tero, sub kiu kreskas la radikoj, kaj el kiu kreskas la branĉoj: sekcaĵo de trunko montras de ekstere internen: ŝelon, floemon, alburnon, kernolignon ĉe la bazo de la trunkoj oni vane serĉus junajn kreskaĵojn B ŝiaj larmoj falis sur la trunkon de la alno Z hedero grimpis sur la trunko de la kverko ŝi malleviĝis laŭ la trunko Z ➞ stipo 2, ŝtipo, tigo.
3 ANAT ĉefa parto de arterio, vejno, nervo k.s., de kiu disiĝas pluraj branĉoj: brakocefala trunko truncus brachyocephalicus trunko de la atrioventrikla fasko
4 MATE malsupra parto de solido, kies supro estas detranĉita laŭ ebeno: trunko de piramido trunko de konuso
5 MARN tiu ĉefa centra parto de ankro, kiu finiĝas per la ŝpatkruco kaj portas la ŝtokon. ➞ korpo, fusto.
trunka rilata al trunko: trunkaj tuberoj de maljunaj salikoj
trunki tr
2 MATE fortranĉi de io ciferojn aŭ aliajn simbolojn.
trunkaro kunaĵo de pluraj trunkoj havantaj kunan radikon.
trunketo
1 BOTA maldika trunko, iufoje duonligna, precipe de arbustoj kaj arbustetoj: la longaj trunketoj de la rubusarbeto Z
2 (arĥaismo) = tigo: (figurasence) la longe dormintaj semoj de Esperanto komencis doni la unuajn trunketojn Z
trunkido sekundara ŝoso el la bazo aŭ radikoj de ligna planto, kiu estigas novan planton: unu el ili, branĉeto de sambuko, ricevis radikojn, elkreskigis verdajn trunkidojn kaj fariĝis iom post iom tiu granda arbo Z
centrotrunko = (prefere) trusfosto.
cerba trunko ANAT parto de la cerbo, konsistanta el la oblonga mjelo, la ponto ① 6 kaj la meza cerbo, kiu konektas la mjelon al la antaŭa cerbo kaj la grandcerbo.
volvotrunko volvobranĉo: sian bierkruĉon li ĉirkaŭvolvis per brune-verdaj volvotrunkoj de lupolo Z