fajn/a

1 Ekstrakvalita, pursubstanca: fajna tolaĵo, marmoro, vino; fajna ŝtono (gemo); fajna oro, arĝento (entenanta la postulatan proporcion de pura metalo); (analoge) fajna plado, manĝaĵo. ☞ delikata, subtila.

2 Prezentanta tre malfacile distingeblajn diferencojn de strukturo, kvalito ks: fajna reteto de topografia lorno; fajna, hiperfajna strukturo de spektraj linioj; fajne kanelita disko de gramofono; fajnagordo de oscilcirkvito.

3 Kapabla distingi tiajn diferencojn: fajna orelo de muzikamanto; fajna gusto de ĉefkuiristo, de kritikisto.

4 ∆ (pp topologio) Havanta multajn malfermitajn arojn: topologio T estas pli fajna ol topologio S, se T enhavas ĉiujn malfermitajn arojn de S; la diskreta topologio estas la plej fajna.