★kondiĉ/o

1 Cirkonstanco, fakto, de kiu dependas la efektiviĝo de io: unueco estas la ĉefa kondiĉo de nia sukceso; fari el io la unuan kondiĉon de io ^Z; la kondiĉoj de bona regado; plenumi la kondiĉojn postulatajn por konkursi; la kondiĉoj (donitaĵoj) de problemo; necesa k sufiĉa kondiĉo; ĉe egalaj kondiĉoj.

2 Deviga interkonsentita aranĝo, de kies respekto dependas la valideco de aranĝo, kontrakto: diskuti la kondiĉojn de pactraktato, de domaĉeto; meti al io la kondiĉon, ke […] ^Z; sub la kondiĉo de alpago oni konsentis sendadi al ŝi tagmanĝojn ^Z; kun la samaj kondiĉoj, kun kiuj laboras ĉiuj ĉi tiuj sinjorinoj ^Z; li ellernos nian lingvon kun la kondiĉo, ke ni elĵetu la vorton «kaj» ^Z. ☞ klaŭzo.

3 (ordinare: plurale) Ĉiu el la eksteraj cirkonstancoj, al kiuj persono aŭ objekto estas submetata, k de kiuj dependas lia aŭ ĝia stato: reguligo de la kondiĉoj de la vivo ^Z; batalado kontraŭ la premantaj kondiĉoj de la ekzistado ^Z; samaj kondiĉoj, samaj superstiĉoj ^Z; planto elmetita al favoraj kondiĉoj de temperaturo; la ekonomiaj kondiĉoj; esti en bonaj, mizeraj kondiĉoj, por efike labori.