PIV 2026 · Artikolo 10362
milda
milda
1 delikate aŭ malakre impresanta la sensojn: estis tiel senbrue, la aero estis tiel milda Z eksonis post ŝi milda, eĉ iom nekuraĝa virina voĉo Z enlulu min per milda melodio LTá milda tuŝo milda duonlumo milda venteto Z la pasanto tre milde pinĉis lin je la nazo Z milde leviĝanta deklivo Z la steloj lumis milde kaj klare Z en bela dimanĉo, milde kaj varme Z milde varmigi esplorotan substancon milda klimato milde varma klimato milde malvarma klimato ➞ dolĉa, kvieta, serena, softa, subtila; mezvarma.
2 agrable impresanta la senton; malsevera; ne kontraŭstarema: lernu ĉe mi, ĉar mi estas milda kaj korhumila NT milda lango MT milda fizionomio Z rigardo, kiu efikas des pli akre, ju pli mildaj estas la okuloj, kiuj ĝin sendas Z la noblaformaj, iom severaj trajtoj de lia vizaĝo estis pli mildaj ol ordinare Z kun milda riproĉo Z milda respondo kvietigas koleron MT milde li parolis al ŝi pri la ama ago Z milde, milde! ➞ indulga, serena, trankvila.
3 KUIR vino senacida, foje duondolĉa kaj sen forta karaktero.
mildeco eco de iu aŭ io milda: la mildeco, kiu de l’ ĉielo en homa formo venas sur la teron Z la mildeco de la infanaj rememoroj
mildiga tia, ke ĝi mildigas ion: mildigaj cirkonstancoj de krimeto
mildigi igi ion milda: mildigi akran guston de medikamento B mildigi esprimon mildigi siajn riproĉojn mildigi la punon malkontenteco, mildigata de sincera kompato Z mildigi la malamon mildigi la disputon mildigi la krizon mildigi la mizeron tio mildigus la malfacilaĵojn