PIV · 8365
kontinu⁴a
kontinu4a
1 Konsistanta el eroj, kiuj formas seninterrompan, senmankan vicon: a) en tempo: kontinua pluvo, fluo, febro, bruo; fulmoj kontinue zigzagas; b) en spaco: kontinua muro; kontinua linio; kontinua papero; kontinuaj rimoj (ordigitaj laŭ la ordo a a b b c c; ☞ alternaj, krucaj, ringaj). ☞ daŭra, konstanta, senĉesa, senhalta. ➞ kontinurompo.
2 ∆ (pp bildigo) Havanta valorojn, kiuj nemulte varias, kiam la argumentoj nemulte varias; pli precize tia, ke ƒ(x) konverĝas al ƒ(a), kiam x strebas al a; se tio validas nur por unu a, oni diras, ke ƒ estas kontinua ĉe a: kontinua funkcio sur kompakta intervalo estas unuforme kontinua.
4 Λ (pp parolsono) Havanta tenon, kiu povas esti kontinuigata: frikativoj estas kontinuaj sonoj.
kontinui (ntr) Esti kontinua: la kolekto kontinuas de la unua jaro ĝis hodiaŭ.
kontinuo, kontinuaĵo. Io, kio prezentas kontinuecon: ĝia zono estis kontinuaĵo de la efodo X; la spaco-tempa kontinuaĵo.
kontinueco. Eco de io kontinua; neinterrompita interligo de partoj aŭ periodoj: la Bulonja Deklaracio estis kreita nur, por gardi la ekstreme necesan kontinuecon en nia lingvo Z; nia lingvo, dank’ al la reguleco de sia progresado, neniam perdas la kontinuecon kun la lingvo de tempo pli frua Z; rompi la kontinuecon kun io Z.
kontinuigi
2 Fari, ke la elektra alterna kurento iĝu kontinua.
kontinuisto, kontinuistino. Sekretari(in)o de la kino-reĝisoro komisiita zorgi, ke ĉiuj detaloj konformiĝu de unu ekfilmado al la alia.
supren duonkontinua ∆ (pp reele valora funkcio) Havanta valorojn, kiuj malkreskas aŭ nemulte kreskas, kiam la argumentoj nemulte varias.