★tabl/o

1 Meblo, konsistanta el plato subportata de unu aŭ pluraj piedoj, aŭ de tabuloj sur du aŭ tri flankoj: faru tablon el akacia ligno ^X; ferpieda tablo; tripieda, kvarpieda tablo; faldebla, longigebla tablo; ronda, ovala, ortangula tablo; tabloj kun brilantaj marmoraj platoj ^Z; stari en magazeno malantaŭ la magazena tablo ^Z; malantaŭ la butika tablo ne staris multe da junaj homoj ^Z; tablon frapas tajloro, tuj tondilo eksonas ^Z; adaptebla tablo de desegnisto; porti iun sur lian operacian tablon; tablo de pokero, de briĝo; ĵeti siajn kartojn sur la tablon; dancigi la tablojn (pp spiritismo). ☞ alonĝo.

2 Tia meblo, uzata por surmeti la manĝaĵojn: al tiu tablo sidiĝas la patro de la familio kun ĉiuj familianoj ^Z; primeti la tablon ^Z, vivi inter forno hejtita k tablo kovrita ^Z; prilevi la tablon (depreni la manĝilaron); manĝi ĉe la komuna tablo; ĉe apartaj tabloj (en restoracio); sidi ĉe tablo, leviĝi de ĉe tablo; tablo festena, sed telero malplena ^Z; tablon ornamas ne tuko, sed kuko ^Z; rulfali sub la tablon (drinkinte).

3 Tia manĝotablo, rigardata el la vidpunkto de la manĝaĵoj k de la manĝantaro: tablo kovrita faras amikojn ^Z; inviti iun al sia tablo; teni bonan tablon; teni apertan tablon (ĉe kiu ĉiu konato povas sidi sen speciala invito); homo, kiun la tablo ruinigis; la plezuroj de la tablo; la supra fino de la tablo ^Z (honora sidloko); (analoge) la tablo de l’ Sinjoro ^N; la sankta Tablo (loko de komuniiĝo).