PIV · 2550
★cindr/o
★cindr/o
1 Restaĵo, ĝenerale grizkolora, de brulinta objekto: cindro de ligno, papero, herboj; ili prenis cindron el la forno X; ⊕ vulkana cindro (☞ cindrero); Mordeĥaj metis sur sin sakaĵon k cindron X (signojn de pento k funebro); mi ekkuraĝis paroli al mia Sinjoro, kvankam mi estas polvo k cindro X (senvaloraĵo); li forbruligis la ostojn ĝis cindreco X; Ⓚ cindrodeterminado (determinado de la enteno je cindro); pro la varmego la maso kuncindriĝas al skorio.
2 Korprestaĵo de mortinto, kremaciita aŭ ne: paco al lia cindro! Z; mi salutas malĝoje vian cindron, neforgesebla amiko! Z. ➞ Cindromerkredo, cindrourno.
cindra
1 El cindro, rilata al cindro.
2 Cindrogriza.
cindreco. Stato de io cindrigita: oni forbruligis ĝin (la sanktan stangon) ĝis cindreco X.
cindrejo. Loko de la kameno, kie la ligno brulas ĝiscindre.
cindrero ⊕ Lafero, elŝprucigita de vulkano, malpli ol 2 mm dimensia. ☞ lapilio.
cindrigi. Meti per brulo en staton de cindro; tute forbruligi: domo cindrigita de incendio; cindriginte la urbojn Sodom k Gomora X. ☞ kremacii.
cindrujo
1 Vazeto por kolekti la tabakcindron.
2 Kesto en forno, kien kolektiĝas la cindro.
cindrulino Z. Malpura servistino (laŭ la nomo
Cindrulino, heroino de fabelo).
flugcindro. Tre fajna cindro, eliranta el fabrikaj kamentuboj.
cindropetro ⊕ Pli-malpli koheriĝinta vulkana cindro.