★kontent/a

PIV · 8360

kontent/a. Deziranta nenion alian ol tion, kion oni jam havas: kontenta per , pro, pri sia sorto; esti kontenta, tio estas nenio alia, ol ripozi en sia deziro k eviti deziri superfluaĵojn; pli valoras kontenta spirito, ol granda profito ; kontenta koro estas festenado ; eĉ mia edzino estas kontenta je sia vestaro ; ni pri ĉio estas kontentaj, via moŝto ; li forlasis la inferon, kontenta, ke li tiel bone sukcesis . feliĉa, ĝoja, sata.

kontenteco. Stato de iu kontenta: kontenteco estas pli bona ol riĉeco ; nobla kontenteco pri si mem .

kontentigi

1 Fari iun kontenta: kontentigi ĉiujn eĉ anĝelo ne povas ; kontentigi la katon k kune la raton ( neeblaĵo); provoj kontentigi siajn kontraŭparolantojn ; nekontentigeblaj postuloj.

2 () Konformiĝi al io abstrakta, obei al iu regulo, bezono : E. prudente kontentigas tiun principon ; ĉion vi forgesu, ĝis vi sopiron mian kontentigos ; kontentigi deziron, bezonon, sian malsaton , ies scivolon. komplezi, plenumi, satigi. ŝuo.

kontentigo. Ago de iu, io kontentiganta: la kontentigo de sia malsato ; mi postulas de vi kontentigon por la honto, kiu estas farita al mi ; postuli kontentigon pri iu afero ; doni kontentigon al la sinjoro ; kontentiga respondo; kontentige solvi malfacilaĵon.

kontentigi sin, kontentiĝi. Trovi en io motivon, por ne postuli pli, por ne zorgi plu: la kongreso ne devas kontentigi sin per teoria rezonado ; li kun tia rimarko kontentigis sin (ne faris ion alian); ili kontentigis sin trankvile eliri el la ĉambro ; la besto devas kontentiĝi kun fojno ; kontentiĝi per vantaj paroloj ; mi forkuris de ili k ili kontentiĝis per mia arĝento k oro ; tiuj provoj kontentiĝis je plej natura simpligo de la gramatiko ; gazetoj kontentiĝas per tio, ke ili havas la eblon […] ; ne kontentiĝante je tio, ke ili mem ellernis la lingvon, ili penu fari por tiu ĉi ideo, kiom ĉiu povas .

kontentiĝema. Tia, ke li / ŝi facile kontentiĝas. nepostulema.

kontentulo. Homo kontenta: kontentulo estas pli feliĉa, ol homo plej riĉa .

malkontenta, nekontenta. Deziranta ion alian ol tion, kion oni havas: ŝi estis malkontenta de si mem, de sia interparolo kun Mario ; demandis la bela virino per iom nekontenta voĉo ; k se iu estas nekontenta, mi donos al li poste tian nekontentecon! ; sinjoro, li diris kun nuanco de nekontenteco ; havi nekontentecon kontraŭ iu .

memkontenta. Kontenta pri siaj propraj bonaj ecoj: la bona virino memkontente metis sur la apogilon sian manon, kiu efektive estis ankoraŭ bela . vanta.