★-ind/

I - Suf. esprimanta, ke io aŭ iu prezentas sufiĉajn kondiĉojn, por ke oni direktu al ĝi la agon esprimatan de la rad.; ĝi ordinare estas aldonata al rad. de tr-aj verboj: kredinda (meritanta esti kredata) aserto; laŭdinda ofero; puninda kulpo; leginda libro; ridinda diplomato; mirinda (meritanta, ke oni miru pro ĝi) okazo; tiu ĉi grava tago restos por mi ĉiam memorinda ^Z; timindaĵo ^Z; kriindaĵo ^Z; kredindeco de atestanto, de rakonto; lia ridindeco superas ĉian imagon. Rim. Kvankam ind per si mem ne esprimas ideon de devigo, tamen ĝi prezentas ofte en sia pasiva senco nuancon tute proksiman k iufoje egalvaloran al tiu ideo. Efektive nepardoninda kulpo estas kulpo, kiu ne meritas pardonon, k sekve kiu ne devas esti pardonata. Ekz.: malsano kaŝinda por la mondo ^Z (kiun oni devas kaŝi); konstrui sur diletanteco sian fizikan ekzistadon estas nefareble k nefarinde ^Z (ne povas k ne devas esti farata); Eneo estas rigardinda kiel la plej pura modelo de l’ vera Romano, ktp. Same ankaŭ la part-a suf. ot prezentas ofte sencon de devigo analogan al tiu de la suf. ind, ĉar la ideo de estonteco konfuziĝas en multaj okazoj kun tiu de devigo. En tiaj okazoj oni povas indiferente uzi ot aŭ ind: jen estas la sola metodo sekvota aŭ sekvinda; por plenumi tiel noblan taskon ne estas uzotaj aŭ uzindaj dungatoj; mi tion ne povas fari sen ofero de utilega tempo konservinda aŭ konservota por resanigeblaj soldatoj. En okazo de dubo, oni uzu la suf-on end, kiu havas nur la sencon de devigo: restas ankoraŭ multo farenda, antaŭ ol ni triumfos.

II - Samsignifa memstare uzata morfemo: