★vost/o

1 ♉ La lasta korpoparto malantaŭ la postaj membroj ĉe diversaj vertebruloj, konsistanta el la ekstremo de la vertebra kolumno, kovrita de muskoloj k haŭto: alligu lin al la vostoj de sovaĝaj bovoj ^Z; la hundo svingetis sian voston, por saluti la mastron; ĉevalo kun plena vosto; ĉiu vulpo sian voston laŭdas ^Z; subtiri la voston (pp batita hundo); la hipopotamo streĉas sian voston kiel cedron ^X.

2 Postaĵa plumtufo de birdoj: korniko vundita propran voston timas ^Z; la pavo radie disstreĉis sian voston; faligi pinĉon da salo sur la voston de birdo (por ĝin kapti: ŝerco de patrino al infanoj).

3 Postaĵa apendico ĉe diversaj animaloj: etendu vian manon k kaptu ĝin (la serpenton) je ĝia vosto ^X; vosto de skorpio ^N; (la virineto de maro) ne havis piedojn, la korpo finiĝis per fiŝa vosto ^Z; (analoge) tial la Eternulo dehakos ĉe Izrael la kapon k la voston ^X; okazon kaptu ĉe l’ kapo, ĉar la vosto estas glita ^Z.

4 (f) La lasta parto de io pli-malpli longa: la vosto de procesio, de vico da atendantoj; vosto de kometo, de kajto; la vosto de ŝtormo (lastaj perturboj post kvietiĝo); la vosto de litero (ekz. de g, j), de noto; tiu senutila deklaro faras la impreson de alkudrita vosto.

5 (fm) Peniso: krablas ŝi, Keti, nuda […], ho, voston almeti! ^PL.

6 Ⓣ La pli maldika parto de ilo: vosto de tranĉilo (per kiu oni fiksas ĝin en la tenilo); vosto de akumulatora plato (la apendico, kiu servas, por ĝin en- k el-meti); vosto de ventflago.