PIV Reta Vortaro

PIV · 15071

ŝajn/i ()

I - Ekstere aspekti simile al io alia, tiel ke povas okazi aŭ efektive okazas interkonfuzo aŭ eraro:

1 (kun , aŭ predikativo) nia lingvo devas ne ŝajni bona, sed esti bona ; iufoje vojo ŝajnas ĝusta, k tamen ĝia fino kondukas al la morto ; mi devas ŝajni indiferenta ; la arbaro ŝajnas ploranta pri la printempo ; nia ideo en ĉi tiu lando ŝajnis tute mortinta ; la E-istoj tute ne estas tiaj fantaziistoj, kiaj ili ŝajnas al «praktikaj» homoj ; li ŝajnas homo prudenta k honesta ; tio ŝajnas oro; ĝi ŝajnis esti garnita per mil okuloj ; li ŝajnas heziti .

2 (sensubjekte) ŝajnis al mi, ke mi denove kuŝas en la Egipta piramido ; ŝajnis, ke tio estas ne tero, sed ora nubo ; ŝajnas al mi, ke mi la mian patron vidas ; subite ŝajnis al li, ke ia mano tuŝetis de poste lian kapon ;

3 () jen, ŝajnas, ili ; ŝi aŭskultis k – kiel ŝajnis– komprenis ŝiajn vortojn .

II - Esti opiniata, kredata, supozata, kvankam ne certa:

4 (kun aŭ predikativo) nia ĝojo k entuziasmo eble ŝajnos al ili naiva k infana ; terure gajaj ŝajnis al ili iliaj propraj ŝercoj ; plej stranga ŝajnis al ĝi tio, ke la pilko preferis alian ; eble ŝajnos stranga, ke […] ;

5 (senpredikative) ŝajnas al mi, ke ŝi estas preta al ĉiuj komplezoj ; ŝajnas al mi, ke la afero nun iros en ordo ; ŝajnas al mi, ke estis inter ili la kronprinco ;

6 () la kreado de taŭga k vivipova lingvo ne estas tiel facila afero, kiel al multaj ŝajnas ; la maljunulino, ŝajnas, estas pli ol sepdekjara.

ŝajno. Ekstera aspekto, kiu povas erarigi aŭ erarigas pri la realaj ecoj: ŝajno trompas ; ŝajnon ne fidu, juĝi ne rapidu ; la ŝajno ĉiam estis kontraŭ mi ; kontraŭ ĉia ŝajno tio estis ja virino; sen plej eta ŝajno de rifuzemo ; sub ŝajno de pieco li palpas la virinojn.

ŝajna. Erariga pro sia ekstera aspekto, kiu ne estas konforma al la interna kerna esenco; prezentanta nur eksteran supraĵan similecon kun io alia: sed tiu silento estis nur ŝajna ; ŝajna potenco, kontraŭeco, malŝato; kliniĝado antaŭ ŝajnaj aŭtoritatoj ; la ŝajna valoro de miaj tradukoj tiam multe pligrandiĝus ; pro la ŝajna (nur ekstera) apartenado al malsamaj religioj ; ili renkontis sin ĉi tie kvazaŭ hazarde k kun ŝajna kolero atakis unu la alian .

ŝajne

1 Nur en ŝajna maniero, sed ne laŭ la realo: ŝajne sana; malmultaj el vi konas la historion de la unuaj dek jaroj, kiuj konsistis el senfina, ŝajne tute sensukcesa semado .

2 Verŝajne, kredeble, videble: ŝajne li bone konis la domon; ni analizu nur la ŝajne plej bonan proponon ; tiuj fratoj disiĝis ŝajne por ĉiam en malamikajn grupetojn ; Jakobo k Kefas k Johano, kiuj ŝajne estis kolonoj .

ŝajnigi

1 Prezenti (sin) sub mensoga aspekto, por erarigi pri la realeco: li ŝajnigas sin riĉa, havante nenion ; malsana li ŝajnigis sin ; bone, ni ankaŭ ŝajnigu nin malsaĝaj ; vi ŝajnigas vin kokete naivaj .

2 Imiti senton aŭ agon aŭ staton, por trompi pri sia vera humoro aŭ intenco: ŝajnigi amon, indignon , koleron ; ŝi ŝajnigas, ke ŝi ploras ; se trovos mi utile ŝajnigi, ke mi perdis la prudenton ; ni ŝajnigu, kvazaŭ ni tute ne scias, kia homo li estas ; ŝiaj sentoj estas pli bonaj, ol kiel ŝi ŝajnigas ; pastroj, kiuj ŝajnigante piecon k sobrecon, ŝtelas de la oferoj de la altaroj! ; en miaj vortoj oni vidus nur ian modestecon (veran aŭ ŝajnigitan) ; ili fariĝis ĝemoj, parte veraj parte ŝajnigitaj . simuli.

3 Trompe imiti ies eksteran aspekton: li ordonis al ili ŝajnigi forkurintojn ; li nur ŝajnigas la harditon. afekti.

ŝajnigo, ŝajnigado. Ago de iu, kiu ŝajnigas: ŝajnigado de indiferenteco, de amo.

ŝajniga. Prezentanta ŝajnigon: ŝajniga rideto, ektimo.

verŝajna. Tia, ke ĝi ŝajnas, k probable estas, vera: tio estas la plej verŝajna ; la vera iafoje estas ne verŝajna. kredebla, kredinda, probabla.

verŝajne. Laŭ ĉia probableco: ĉirkaŭ la 10a de Julio mi verŝajne forveturos al B.K. ; tio verŝajne estas speco de ĝardena kreskaĵo ; mia situacio devigos min konservi plenan neŭtralecon k verŝajne silenti ; vi verŝajne estas pli saĝa ol mi ; verŝajne tial, ke la viroj estas viroj .