★-em/

1 Inklina je: laborema ^Z, kolerema, babilema ^Z, manĝema; timema ^Z; dormema ^Z; falsema buŝo ^Z; purema ^Z; verema ^Z; muzikema ^Z; virtema ^Z; gastema ^Z; ekonomiema ^Z; dogmema ^Z; altrudiĝema, bataleme ^Z; singardema ^Z; kredema; drinkemulo ^Z.

2 Kapabla je: eksplodema substanco; inventema menso; produktema grundo. ☞ iv/.

3 Elmetata al: mortema ^Z, erarema ^Z, rompiĝema ^Z; mortemulo ^Z. Rim. 1 Kun rad., esprimanta econ, abstraktaĵon aŭ personon, oni povas ankaŭ uzi suf-e anst. em la rad-on am, kiu tamen pli insistas pri la konscieco k volateco de la inklino: verama, varmama, gastama, ekonomiama, glorama (amanta veron, varmon ktp). Rim. 2 La suf. em havas ordinare la sencon de daŭra aŭ kutima inklino: kolerema; ŝparema ^Z; nelaciĝema spirito ^Z; kiel rapidemaj bildoj de magia lanterno ^Z; ŝi forpuŝadis tiujn dubojn de si kiel ion tro altrudiĝeman, tro pezan por ŝiaj fortoj ^Z. Sed, ĉe kelkaj rad-oj, kies signifo tion ebligas, em-vorto, uzata en kunteksto, esprimanta provizoran staton (ekz. kun verboj havi, senti ks), povas esprimi nedaŭran, laŭcirkonstancan inklinon: senti dormemon, vomemon, venĝemon; mi esprimas […] dankon al la publiko por la helpemo, kiun ĝi montris al mi ^Z. Rim. 3 En tiaj subst-aj kunmetaĵoj, Z. plej ofte almetis la suf-on ec al la suf. em (konservemeco, malkaŝemeco ktp); tiu pleonasmo malaperis.