★mar/o

1 Vasta etendaĵo da sala akvo. kiu kovras la plej grandan parton de la terglobo, ofte kontraste kun la seka tero aŭ la sensala akvo: laŭdu la maron, sed restu sur tero ^Z; li jam estas trans montoj k maro ^Z; malaperis, kiel ŝtono en maron ^Z; maro ĉiujn riverojn ricevas k tamen ne krevas ^Z; sur la fundo de la maro; veturi sur maro; la vento kuris trans la marĉoj al la libera maro ^Z; la maro fariĝis glata k trankvila ^Z; malkvieta maro ^X; ŝaŭmo el la maro, kiu ruliĝadis sur la bordon ^Z; la alta maro (la maro trans la trimejla limo de la teritoriaj akvoj); la libereco de la maro; la vasta, la spaca maro. ➞ marbordo, markolo, navigi.

2 Unu difinita peco de tiu etendaĵo, parte aŭ tute ĉirkaŭita de tero: la Meza Maro (Mediteraneo, 15°E, 35°N); la Suda Maro (de Nederlando, 5°30′E, 52°30′N); la Sudaj Maroj (Suda Oceano); la Ruĝa Maro ^X (38°E, 22°N); la Norda Maro ^Z (4°E, 57°N), la Morta Maro (35°30′E 31°30′N); la sep maroj (la tuto de la oceanoj).

3 🔭 Ebenaĵo sur la surfaco de Luno.

4 (f) Grandega kvanto: maro da sango, da sablo, da polvo, da mizeroj ^Z; la urbo disvolvis antaŭ li ondiĝantan maron da tegmentoj; li englutis maron da teo ^B; inter diro k faro estas maro ^Z (granda diferenco. ☞ abismo, monto).